Olimpiyat Köyü
Küçüklüğümden beri sporla içiçeyim. İlk izlediğim tenis turnuvası hangisidir hatırlamıyorum ama ilk izlediğim olimpiyat 1992 Barcelona Olimpiyatları’dır. Güne olimpiyat maskotu Cobi’nin verdiği kısa öğütlerle başlayıp, TRT tarafından hangi karşılaşma, yarış veriliyorsa onu izliyordum. Sportif anlamda pek çok süpriz ve güzelliğin yaşandığı bir olimpiyattı Barcelona olimpiyatları. Michael Jordan, Magic Johnson ve Larry Bird gibi efsaneleri oluşturduğu tarihin en iyi Dream Team’ini, 4 sene öncesinin altın kızı Steffi Graf’ın yarı finalde 16 yaşındaki Jennifer Capriati’ye yenilmesini, Linford Christie’nin 32 yaşında 100 m yarışını kazandığını gördük. Ayrıca 1992 yılında dağılan Sovyetler Birliğinden geriye kalan 15 ülkenin 12’sinin oluşturduğu Birleşik Takım’ın (Unified Team) tüm ülkeleri geride bırakmasına şahit olduk.
Şubat ayında Barcelona’ya giderek tüm bu hikayelerin yaşandığı yerleri ve olimpiyat müzesini gezme fırsatı buldum. Hem olimpiyat köyü hem de müze beni çok etkiledi. Hatırladığım ilk olimpiyat maskotuyla karşılaşmak da oldukça heyecan vericiydi. Gördüklerim sonucu Barcelona’nın olimpiyatların bir şehri nasıl geliştirip, güzelleştirebileceğine dair en önemli örnek olduğuna karar verdim.
1992 öncesi Barcelona’yı bilmiyorum ama hem daha önce gidenlerden hem de şehirdekilerin anlatıklarından anladığım kadarıyla olimpiyatlar Barcelona’ya bir sihirli değnek etkisi yaratmış ve bugün dünyanın en güzel şehirlerinden biri olmasına sebep olmuş. 1992 öncesinde Barcelona, ulaşım, altyapı, temizlik sorunları olan bir şehirmiş. Bugün şehrin en güzel kesimi oluşturan plaj da şehir planına olimpiyat düzenlemeleri sırasında katılmış. Açıkçası gördüğüm şehirler içinde ulaşımın en düzenli ve rahat olduğu şehir Barcelona. Katalanlar, olimpiyatlar sayesinde kentin altyapısını yenilemiş, belli bölgeleri yeniden düzenlemişler ve olimpiyatlardan uzun vadeli çıkarlar sağlamışlar. Cadde genişletmelerinin ve metro düzenlemesinin olimpiyatlar nedeniyle yapılmış olması istenirse şehir planını yenileyerek ne kadar başarılı sonuçlar alınabileceğine en önemli örnek.
Barcelona’daki olimpiyat köyü Mont Juic isimli bir bölgeye kurulmuş. Yerleşim alanı açısından oldukça büyük ve ulaşımı kolay bu yer şehrin tepe noktalarından birini oluşturuyor. Bu köyün içinde bulunan olimpiyat stadyumu, büyüklüğü, ferahlığı ve mimari yapısıyla gerçekten bir şaheser. Olimpiyat ateşi, olimpiyat stadyumu, yüzme yarışlarının yapıldığı salon ve daha bir çok saha bu bölgede yer alıyor. Bu bölgede yapılan tesislerin hepsi bugün farklı müsabakalar için yeniden kullanılabiliyor.
Bu köyün içindeki olimpiyat müzesi ise benim gibi sporseverler için görülmesi gereken bir yer. Daha çok fotoğraflardan oluşan ve spor dallarını tanıtma misyonu üstlenen bu müze çok tatmin edivi değil ama güzel. Olimpiyat afişleri, madalyalar, ilk olimpiyatlardan bugüne meşale koleksiyonu ve geşmiş Olimpiyat Komitesi Başkanı Juan Antonio Smarach koleksiyonu gereçekten büyüleyiciydi. Tabii burada eski dostum Cobi (1992 oyunlarının maskotu) ile karşılaşmak da benim için oldukça anlamlı oldu.
Barcelona ve olimpiyat sonucu geçirdiği değişim, beni çok etkiledi. İstanbul’un 2020 adaylığı tartışılırken, hükümet, belediye ve olimpiyat komitesi Barcelona modelini gözden geçirmeli. Şimdiden atıl duruma düşmüş Olimpiyat Stadyumu’nun sorunları ve başarısızlığı gözden geçirilmeli. Olimpiyat Köyü yerini belirlerken sadece yüz ölüçümün yeterli olmadığı, olimpiyat satdyumunun yaşattığı, rüzgar, ulaşım gibi sorunlarla anlaşılmış olmalı. Olimpiyat adaylığı Türk ekonomisi ve İstanbul için çok önemli. Barcelona, doğru planlamayla olimpiyatların ülkelere büyük faydalar sağladığının canlı bir kanıtı. Ama adaylık süreci detaylı fizibilite çalışmaları, maliyet analizi ve planlama gerektiriyor. Türkiye geçerli bir olimpiyat yasası olan tek ülke. Yani Türkiye olimpiyatları alıncaya kadar aday olmaya devam edecek. Adaylıkta gösterdiğimiz bu kararlığı İstanbul’un şehir planlamasına gösterirsek İstanbul, Barcelona’dan çok daha güzel bir şehir olcak ve olimpiyatlara ev sahipliği yapacaktır.
Temmuz 9th, 2009 at 8:51 am
Ben de çok iyi hatırlıyorum 1992 Olimipyatları’nı. Naim Süleymanoğlu çok rahat altın madalya kazanmıştı. Gurbette bulunduğumdan dolayı daha da bir heyecanlanmıştım. 1988 yılında da altın kazanmıştı ama onu ben hatırlamıyorum işte.